Batuhan KOCAOĞLU

HAFTANIN ADAMI
   
   
     *          31 yasinda isini kaybetti
     *          32 yasinda bir hukuk kavgasini kaybetti
     *          34 yasinda isini tekrar batirdi
     *          35 yasina geldiginde çocukluk aski öldü
     *          36 yasinda sinir krizi geçirdi
     *          38 yasinda eyalet seçimini kaybetti
     *          43, 46 ve 48 yaslarinda kongre seçimlerini kaybetti
     *          55 yasinda eyalet senatörü olamadi
     *          58 yasinda gene senatör olamadi
     *          60 yasinda ABD Baskanligina seçildi
   
     Onun ismi Abraham Linkoln’dü. Asla vazgeçmedi.
     Asla vazgeçmeyin; kaybedenler yalnizca vazgeçenlerdir

 

Bizim Kuşak…

 

1.- Arabaların emniyet kemeri, kafalıkları, ve kesinlikle hava yastıkları yoktu.  2.- Arka koltuk tehlikeli değil de eğlenceliydi.   3.- Bebek yatakları ve oyuncaklar renkliydi. Ya da en azından kurşunlu, muhtelif zehirli maddeler ile boyanmıştı.   4.- Prizlerin, araba kapılarının, ilaç şişelerin ve kimyasal ev temizliyicilerinin üzerinde çocuk kilitleri yoktu…   5.- Kasksız bisiklete biniliyordu.   6.- Steril su şişelerinden değil de bahçe hortumundan yada muhtelif başka kaynaklardan su içiliniyordu…   8.- Oyun oynamaya çıkmanın tek şartı hava kararmadan önce eve dönmekti. Ceptelefonu yoktu… ve hiçkimse nerelerde gezdiğimizi bilmiyordu. Inanılmaz!!!     9.- Okul öğlen bitiyordu… ve öğlen yemeği için evimize geliyorduk…   10.- Bir sürü yaramız , kırılmış kemiğimiz               , ve kırılmış dişimiz vardı, fakat hiçbir zaman birileri bu yüzden mahkemeye verilmiyordu…. Kendimizden başka kimse sorumlu değildi…   11.- Bolca tatlılar  ve tereyağlı ekmekler  yiyorduk, ve gerçek şekerli içecekler içiyorduk  ve hiç kilo sorunumuz olmazdı -  çünkü hep dışarda oynardık aktif olarak …   12.- Dört çocuk bir limonatayı paylaşabiliyorduk… aynı bardaktan içebiliyorduk, ve kimse bu yüzden ölmüyordu.   13.- Playstation, Nintendo 64,X boxes, Vídeo oyunlarımız, 99 kablolu kanalımız, Dolby surround  , Cep telefonumuz ,Bilgisayarımız  , Internet de Chat odalarımız  YOKTU onun yerine ARKADAŞLARIMIZ vardı bolca!!!

14.- Yürüyerek veya bisiklet ile uzakta oturan arkadaşlarımızı ziyaret edebiliyorduk, kapılarını çalıp hatta çalmıyarak içeri girip onları oyun oynamaya çağırabiliyorduk!!!   15.- Evet dışarda, o acımasız korkunç dünyada! Korumamız olmadan! nasıl mümkün oluyordu bu? Tek kale üzerine maç yapardık ve birisi takıma alınmadığında psikolojik travma oluşmuyordu ya da dünyanın sonu gelmiyordu.    16.- Bazı öğrenciler diğer öğrenciler gibi başarılı değildi ve sınıfta kalabiliyordu. Fakat bu yüzden kimse Psikoloğa ya da Pedagoğa gönderilmiyordu. Kimsede Dislexia, konsantrasyon sorunu veya hiperaktivite yoktu, basitçe o okul yılını tekrarlıyordu.   17.- Özgürlüğümüz, üzüntülerimiz  , başarılarımız, görevlerimiz vardı …ve bunlar ile yaşamayı öğreniyorduk.   Soru: nasıl oldu da bütün bunlara rağmen hayatta kalmayı başardık???  Ve daha da önemlisi kendi kişiliğimizi bu şartlar altında nasıl oldu da geliştirebildik???   Sende bu jenerasyondan mısın? Yanıtın evet ise, bu mesajı yaşıtlarına gönder, veya çocuklarına ve yeğenlerine  geçmişte nasıl yaşamışız bir fikirleri olsun…………   Büyük bir olasılık ile bizim yaşama şeklimizi sıkıcı  bulacaklar  – fakat- çok güzel ve mutlu yaşadık!!!!!!         değil mi????

Erkan Topuz Hoca’nın önerileri…

- Mantar tabletleri. Onlardan alıyorum.

- Antikanserojen… Erkan Hoca, 40 yıldır Onkoloji Enstitüsü Müdürü. Aşağı yukarı bu mesleğin başından beri kendisini tanıyorum, çok araştırdığını, literatür takip ettiği biliyorum.

bütün eczanelerde var. Ginseng kullanıyorum. Vitamin kullanmam. İçki içmem.

 

Organik ürün satan dükkânlardan. Anadoluhisarı’nda var mesela. Yoğurdumuz Gökçeada’dan geliyor

Oraya zirai mücadele ilaçları gitmiyor, meralar var, oralarda besleniyor hayvanlar. Günde iki elma yerim. Onlar da organik

Alıntıdır

 

Dunning-Kruger Sendromu
 
Televizyon izlerken birilerine bakıp da “Ya bu adam bu sığlıkla nasıl  buralara kadar gelebilmiş” diye düşündüğünüz oldumu hiç?
 
Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan  bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp “Bu  cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?” diye iç geçirdiniz  mi? Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD ‘ li bu hissi çok yaşamış  olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya  attı:
 
“Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır.”
 
Ve bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel  alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı:
 
- Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
 
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedir.
 
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların  niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler.
 
Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı  niteliksiz insanlar, niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.
 

Bitmedi…
 
Cornell Üniversitesi ‘ ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve  klasik “Nasıl geçti?” sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi…
 
Soruların yüzde 10 ‘ una bile yanıt veremeyenlerin “kendilerine  güvenleri” müthişti. Onların “testin yüzde 60 ‘ ına doğru yanıt  verdiklerini” düşündükleri; hatta “iyi günlerinde olmaları halinde  yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları” ortaya çıktı.
 
Soruların yüzde 90 ‘ ından fazlasını doğru yanıtlayanlar ise “en  alçakgönüllü” deneklerdi; soruların yüzde 70′ine doğru yanıt  verdiklerini düşünüyorlardı.
 
Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning-Kruger Sendromu ‘ nun  metni yazıldı:
 
“İşinde çok iyi olduğuna” yürekten inanan ’yetersiz’ kişi, kendini ve  yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı  işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin  hakkı olduğunu düşünür!
 
Ancak bu ‘cahillik ve haddini bilmeme’ karışımı mesleki açıdan müthiş  bir itici güç oluşturur.
 
‘Eksiler’ kariyer açısından ‘artıya’ dönüşür.
 
Sonuçta, ‘kifayetsiz muhterisler’ her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler.. .
 
Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında ‘fazla alçakgönüllü’ davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere  kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini  beklerler… Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye  çekerler… Muhtemelen üstleri tarafından da ‘ihtiras eksikliği’ ile  suçlanırlar… ”
 
 Lütfen fazla mütevazi olmayın!…
  
“Dünyanın sorunu,  

 Akıllılar hep kuşku içindeyken, aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır.“                                                                            

Bertrand Russell

Alıntıdır

 KİMLİK FOTOKOPİSİ KULLANIRKEN UYANIKLARA YEM  OLMAYIN!
 
  Bildiğiniz gibi artık her kurumda işlem yaparken,  telefon hattı   alırken,biryerlere abone olurken, kargo  alıp-verirken, havale
  işlemlerinde. .  vs.. kimlik fotokopisi istenmekte..
  Aslında bu yasal değil, sadece koca formu doldurmak  yerine kimliğinizin   fotokopisini iliştiriyorlar o belgelere ya da  kendilerini garantiye
  alıyorlar ve işleri hızlandıyorlar. ..

  Sebep herneyse…Sonuç ta artık kimlik fotokopisi ile  çok işlem yapılması   alışmış bir durum oldu artık…
  Peki bu kimlik fotokopiniz ile başkası neler  yapabilir diye düsündünüzmü   hic?

  Birkaç örnek verecek olursak:
  -Adınıza bir yerlere üye olunabilir.
  -Adınıza abonelik açılabilir.
  -Sizi bir şey için kefil edebilirler.
  -En çok görülen vakalardan biri de şu: ADINIZA  BİRSÜRÜ TELEFON HATTI AÇTIRIP,
AÇIK HAT OLARAK SATABİLİRLER! ve bu  hatları alanlar herhangibir   suç   işlediklerinde direk hat sahibi yani
kimlik  fotokopisi kullanılarak adına hat açılan kişi zan altında kalmaktadır.
(zaten siz de telefoncularda açık   hat satıldıgına sahit olmussunuzdur)
  -ve bunun gibi bircok örnek..
 
  Peki kendimizi korumak, kimlik bilgilerimizle  istegimiz dışında işlem   yapılmasını önlemek çok mu zor? Elbette değil   Basit ve etkili bir yöntem var:
 
  Mesela 05xx1234567 nolu telefon hattını aldınız.
  Form doldururken ve kimlik fotokopisini  verirken,
FOTOKOPİ DE, KİMLİĞİN ÖN   VE   ARKA YÜZÜNDEKİ BOŞ ALANLARA
  SADECE 05XX1234567 HATTIN ABONELİK İŞLEMLERİ/ AKTİVASYONU İÇİNDİR yazıp
  paraf atmanız sizi koruyacaktır.
 
  Veya: SADECE 01/01/200X NOLU , XXXXMİKTARLI HAVALE  İŞLEMİ İCİNDİR..
 
  VB. ŞEKLİNDE NOT TUTMANIZ İYİ BİR ÖNLEM OLACAKTIR…
  (çevrenizdekileri uyarmayı unutmayınız)

BİR EŞİ OLMALI İNSANIN!!!

İnsanın eşi olmalı, bakarken yüreğinin kabardığı, gözlerinden gözlerine yüreğinin aktığı…aşık olduğu bir eşi olmalı!

Sabah gözlerini açtığında, yanında olduğunu görüp, şükürler etmeli Yaradana. Koklamalı saçlarını. Uyuyan eşine şefkatle bakıp, usulca dokunmalı yüzüne, varlığını hissedebilmek için.

Parmakları titremeli, incitirim korkusuyla. Sürekli çağlayan bir pınar olmalı gönlü…kramplar girmeli midesine, onsuzluk aklına geldikçe!

Rüzgar onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini tutabilmek için. Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan.

…………………….. …………/…………. ………………

Bir eşi olmalı insanın!!!

Sabah yolcularken işine, içi acımalı, daha yollarken özlemeye başlamalı. Seni şimdiden özledim!!!

Eve dönerken eşi. beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur dolmalı içine.

Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini, sevincini, coşkusunu…vs. Güven duymalı, herşeyiyle. Başını göğsüne koyup, huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak. Babası, abisi, arkadaşı, dostu, sırdaşı, anası, çocuğu olmalı…Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da…

Akşam dönüşünü beklemeli sabırsızlıkla. Gözleri yollarda kalmalı ve kapıyı çalmadan açmalı…aşkla karşılamalı, hasretle sarılmalı boynuna, özlemle koklayıp, öpmeli, yıllarca uzak kalmışcasına! Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın, bir başka özel, bir başka soluklanmalı her anında. Verdiği hiç bir şeyin yeterli olmadığını düşünüp, kahrolmalı, daha fazla ne yapabilirim diye düşünmeli. Mutluluk saçmalı etrafına.

Bir eşi olmalı insanın!

Cennetten köşe almışcasına sevdiği, sakındığı, bakmaya kıyamadığı…Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı, çölde okyanusu yaşadığı bir eşi olmalı!!!

Eylül GÖKDEMİR

Alıntıdır

 

Ustalık BedeliBir fabrikada imalat hattındaki çok önemli olan ana makinalardan
biri arızalanınca fabrikadaki tüm üretim de durdu. Mevcut teknisyenler makineyi çalıştırmak için çok uğraştılar, ancak ne yaptılarsa nafile, bir türlü başaramadılar. Sonunda dışarıdan uzman çağırdılar.
Uzman gelip makineyi inceledi. Durumuna baktı. Sonra çantasından bir çekiç çıkardı. Elinde çekiçle makineye yaklaştı. Makinenin belli bir noktasına elindeki çekiçle dikkatlice sert bir vuruş yaptı. Makine hemen çalışmaya başladı ve hiçbir arıza olmamış gibi devam etti. Fabrika tekrar harekete geçti.

Uzman fabrikadan ayrıldıktan iki gün sonra faturasını gönderdi :
“Hizmet bedeli karşılığı 1.000 USD (bin dolar)”

Fabrika müdürü bu faturaya çok kızdı. Tepesi attı ve bir çekiç darbesi için bin doları çok buldu. Uzmandan ayrıntılı fatura göndermesini istedi. Uzmandan bir gün sonra aşağıdaki ayrıntılı fatura geldi :
Makineye cekiçle vurma bedeli………….. 1 $
Nereye vuracağını bilme bedeli……….. 999 $
Toplam………………………………… 1.000 $

 

 ”İşlerim çok. Başka hiçbir şeye bakamıyorum.”

 

Bu lafı bir kişiden daha duyarsam, büyük ihtimalle katil olacağım. Mailime iki satır bile cevap yazmayanlar “çok yoğun”; bir şey anlatmak için söz verip haftalarca sesi çıkmayanlar “çok yoğun”; benden başka herkes ama herkes çok yoğun.

 

“Aaa tabii; onun için konuşmak kolay. Evde oturup yazıyor sadece. Çalışmaktan haberi yok.” İstesem ben de “çok yoğun” olabilirim. “Bugün şunu yetiştirmem lazım; yarın şuraya gidip yazı konusu bulmam lazım, birkaç ay içinde romanımı bitirme planım var, sarkmaması lazım, o lazım, bu lazım…”

 

Hayatı boş vermek istedikten sonra “yoğun” olmaktan kolay mazeret yok ki. Hatta sadece yemek pişirip, alışverişe çıkıp, dizi izleyip yaşayarak da “yoğun” olabilirsiniz.

 

“Sinemaya gidemem ki, bugün temizlik yapacağım.” E yapma.

 

“Ay seni arayacaktım, hep aklımdasın ama işlerden başımı kaldıramıyorum ki…”

 

Kâinatın en saçma ve zekâ özürlü mazereti. Yani “kafama uçan daire düştü, hastanedeydim” deseniz daha inandırıcı olur. Normalde hiç kimse hayatının 24 saatini çalışarak geçirmez. En azından yemek yemek, uyumak ve tuvalete gitmek için ara vermeniz gerekir. Ve bu aralarda sevdiğiniz insanlarla en azından telefonda konuşabilirsiniz, değil mi? Ben bir insana vakit ayırmamanın mazereti olarak “çok çalışıyorum”u kesinlikle kabul etmiyorum. Eğer biriyle aylarca görüşmüyor ve “işlerim var, ondan” diyorsanız, bunun iki anlamı vardır:

 

a) Ben aynı anda iki işi yapamam. Doğal olarak çalışırken araya kimseyi katamam. Merdiven çıkarken çiklet de çiğneyemem. Hayatım allak bullaktır. Zaman nasıl değerlendirilir bilmiyorum.

 

b) Seninle görüşmek istemiyorum.

 

c) Ciddi anlamda işlerim yüzünden görüşemediğimizi sanıyorum. Bu mazerete gerçekten inanmışım. Kimi kandırıyorum ki?

 

(Son şıkkı kabul edecek babayiğit pek bulunmaz.) Ve hiç kimse beni birinci şıkka inandıramaz. Çünkü biriyle görüşmek isterseniz, mutlaka vakit ayırırsınız.

 

Bu aralar üst üste birkaç kişiyle bu “çok çalışıyorum da; başka bir şeye bakamıyorum” muhabbetini yaşadım; konuya o yüzden taktım. Bir insandan örnek vereceğim. Şu an için kendimi örnek veremem çünkü “evde çalışan yazar” olduğum için kimsenin beni iş konusunda ciddiye aldığı yok.
Neyse canım, bana ne? Ben yazıyor muyum? Yazıyorum. Paramı alıyor muyum? Alıyorum. Gerisi beni hiç ilgilendirmiyor. Ama şunu da belirtmem gerek. Öğrencilik hayatım boyunca hiçbir zaman derslerin, sınavların, çalışmaların, zevklerimin önüne geçmesine izin vermedim. Benim için okul her zaman ikinci plandaydı. Eğer çok sevdiğim bir film oynuyorsa, yarınki sınava çalışmayı birkaç saat sonrasına erteledim ve filmi izledim; canım ertesi günü ödev yetiştirmeye oturmadan önce gezmek istediyse çıkıp gezdim; ders çalışmayı planladığım gece bir arkadaşım “haydi sinemaya gidelim” dediyse herşeyi olduğu gibi bırakıp sinemaya gittim. Çünkü benim için “sevdiğim insanlar” ve “kendime vakit ayırdığım hayatım” herşeyden önemliydi. Hayatımda hiç kimseyi “çalışmam gerek” diye geri çevirmedim. Bir arkadaşa “hayır, eve gideceğim” dediysem, bu o anda eve gitmek istememden başka bir sebebe asla dayanmadı. En önemli işin başında da olsam, bir dostum “seninle konuşmaya ihtiyacım var” dediğinde ben tüm işleri bırakırım. Çünkü hiçbir şey, çevrenizdeki sevgi ve sahip olduğunuz yüreklerden daha önemli olamaz. Hayat kısacık, acayip bir şey. Hırslarla, kıskançlıklarla ve eşek gibi çalışmakla bitirilemeyecek kadar da değerli. Elbette boş boş oturun demiyorum. Çünkü hayat aynı şekilde, boş boş oturulmayacak kadar da değerli. Ama iş dediğiniz şey, sevdiklerinizle, kendinizle, hobilerinizle geçireceğiniz zamanın tamamını çalıyorsa, inanın bunda büyük bir terslik vardır. Kendini çalışmaya ciddi bir biçimde adayan ve sevdiklerine zaman ayıramayacak kadar işlerine gömülmeyi kendi özgür iradesiyle seçen kişiler de var tabii. Ben böylelerinin asla evlenmemesi gerektiğini düşünüyorum. Ve bu, kesinlikle tahammül edebileceğim bir kişilik tarzı değil.

 

Neyse, geçeyim örnek kişime: Ben ortaokul hayatım boyunca Soma´da yaşadım. (Oradaki hayatım da alemdi aslında. Bir ara onu da yazayım…) Anlatacağım kişi, bir arkadaşımın babası. (Ailecek de görüşüyorduk; aynı apartmandaydık.) Adam her sabah en geç altıda işe gitmek zorundaydı. (Mühendisti galiba. Maden ocaklarına çıkıp oradaki işleri yürütüyordu.) Yani haftanın beş günü, ciddi anlamda “sabahın körü” diyebileceğiniz bir saatte işinin başında olmalıydı. Bu durumda erkenden yattığını ve hafta içi başka hiçbir şeye vakit ayıramadığını düşünürsünüz, değil mi? En azından benim hayatımdaki “yoğun insanlar” için bu çalışma tarzı “işe git, eve gel, yemek ye, uyu, işe git, eve gel, yemek ye, uyu” düzenini gerektiriyor. Ve hafta sonları da “hafta içinin yorgunluğunu bir türlü atamıyorum” diye evde yatarak geçirilirdi. Aşırı yoğun çalışma temposu yüzünden bunlara laf da söylenmezdi. Çünkü “çok çalışıyorum, görmüyor musun?” demeleriyle, her türlü tartışma anında biterdi. Peki arkadaşımın babası böyle mi yaşıyordu? Büyük harflerle cevap veriyorum: HAYIR, ASLA… Akşam eve döndüğünde sosyal hayatı başlardı. Yemek bazen evde, bazen bizim de dahil olduğumuz dost topluluğuyla beraber dışarıda yenirdi. Sonra mutlaka birinin evinde toplanılır; eğlence gırla giderdi. Bu adam işinin dışındaki tüm vaktini sevdikleriyle geçirir ve karısına asla yalnızlık hissettirmezdi. Hemen hemen her hafta sonu mutlaka ya Dikili´ye ya da Aliağa´ya yemeğe giderdik. Asıl çarpıcı örneğimi daha vermedim. Haftanın her günü sabah altıda işte olan ve akşam hava kararınca eve gelen bu adam, (bazen cumartesileri de çalışıyordu galiba) evlilik yıldönümünde karısını Soma´ya iki saat uzaklıkta olan İzmir´e götürdü. Hayır, hafta sonu değil. BÜTÜN GÜN çalıştığı bir günün akşamında eğlenmek için gittiler ve gece yarısını geçe döndüler. Ertesi gün de bu adam tekrar sabahın köründe işine gitti!!!

 

Hiç kimse bana hiçbir şey için “çok meşgulüm, çok yoğunum, vaktim yok da ondan” gibi bir mazeret sunmasın. Ben inanmıyorum. Eğer biri beni aramıyorsa, aramak istemediği içindir. Eğer benimle görüşmüyorsa, görüşmek istemediği içindir. Ben başka HİÇBİR mazereti kabul etmiyorum. Son örneğimin ardından bu yazıyı bitirebilirdim. Çünkü gerçekten başka hiçbir lafa gerek yok. Vakit ayırmak istersen, istediğin herşeye ve herkese vakit ayırabilirsin. Ama müsaadenizle ben bu konuyla ilgili söylenmiş ve gerçekten çok hoşuma giden sözlerden de bir demet sunmak istiyorum. Bunları herkesin çerçeveleterek duvarına asması gerek. “İşim var, vaktim yok” diye saçmalamaya ve daha da korkuncu bu saçmalığa kendimiz de inanmaya başlarsak acilen okuyup kendimize geliriz:

 

- İşinizin çok önemli olduğunu düşünüyorsanız, bu sinirlerinizin ciddi biçimde bozulduğunun en açık göstergesidir. (Bertrand Russell)

 

-İşini her şeyden önemli sayarak günde sekiz saat çalışan, sonunda çalıştığı yerin başına geçer ve günde aynı hızla yirmi dört saat çalışmaya mahkum olur (Robert Frost)

 

-Mutluluğun formülü, gerektiğinde önemsiz şeylerle meşgul olabilmektedir. (Edward Newton)

 

-Bitap bırakan günlük yaşam, ancak bir aptalın karşılaşabileceği bir hayat krizidir. (Anton Çehov)

 

-Eğer boş zamanınız yoksa, ruhunuzu kaybediyorsunuz demektir.(L.P.Smith)

 

-Kalitenizin ölçüsü, boş zamanlarınızda ne yaptığınızdır. Medeniyetlerin kalitesi de insanlara sağladığı boş zaman ve bunun kalitesi ile ölçülür. (Irwin Edman)

 

-Babam bana çalışmayı, fakat işin esiri olmamayı öğretti. Şimdi okumanın, hikaye anlatmanın, şakalaşmanın, konuşmanın ve gülmenin iş kadar; hatta ondan da önemli olduğunu biliyorum. (Abraham Lincoln)

 

-Boş zamanı iyi değerlendirmek, çok ciddi bir sorumluluktur. (William Russell)

 

VE BENİM FAVORİM:

 

“Yeterli zamanım yok deme. Büyük insanların da günleri 24 saattir…”

 

CAN DÜNDAR

Kendine güvenmenin 14 yolu

 Özgüven önemli bir kişisel özellik; yaşamla baş etmemizi ve zorluklara dayanmamızı kolaylaştırıyor. İşte, insana güç verip, enerjisini artıran ve daha fazla çaba göstermeye özendiren özgüveni kazanmanın 14 yolu…

1. Önce bütün olumsuz tecrübeleri unutun.

Durup dururken güveninizi yitirmeniz, başarısızlık duygusunu yaşamanız bundan olabilir. O yüzden ilk adim olarak geçmişteki bütün kötü deneyimleri yok edin. Beyninizden silin gitsin!

2 Kendinizle iletişiminiz çok önemli.

“Sen bunu yeneceksin” gibi cümleler kurmayın. Yani kendinize iç sesinizle “sen” diyorsanız bu sorundur. İlk olarak kendinizle “iletişim”e geçip, “ben bunu yaparım” deyin.

3 Erteleme olayına bir son verin.

Bir şeyi sonlandırmayıp, yarım bırakma, başarılı olamama korkusuna dayanabilir. “Şu an” yapacağınız ne varsa “hemen şimdi” yapın. Bir not edin bakalım, “yarım” bıraktığınız işler çok fazla mı? Onları tamamlamak güven duygunuzu rehabilite edecektir. Çok basit şeylerde bile bunu uygulayın.

4 Kesin olarak istediğiniz şeyin ne olduğunu düşünün.

Tam olarak neyi, ne kadar, nerede ve nasıl elde etmek istiyorsunuz? Bunu dakikalarca düşünüp, o çok istediğiniz şeye odaklanın. Adrenalinizin arttığını, istediğiniz şeye kavuşmayı “düşünmenin” sizi pozitif bir ruh haline soktuğunu göreceksiniz.

5 Kötü tecrübeleri beyninizin bilgisayarını çöp kutusuna atıp, silmiştiniz ya.

Eh şimdi, arkadaşlarınızla beraberken biraz sıkılıyorsunuz değil mi? Onlara hep “dertlerinizden” söz ederdiniz hani! Canım, biraz düşünün, sizin hiç başarınız olmadı mı geçmişte. Dost sohbetlerinde arada sırada bu başarılarınızdan da söz edin. Anlatırken bunu nasıl yaptığınızı yeniden hatırlayacaksınız. Belki de bu yöntem, başka ulaşmak istediğiniz idealleriniz için de işe yarar!

6 Çevrenizi iyi gözlemlediniz mi?

Başarılı ve mutlu insanlar genellikle “çözüm”e odaklıdır. Bu insanlar yüzde 20 problemlere, yüzde 80 çözümlere odaklanır. Bazı sorunlar aslında sizin “büyüttüğünüz” kadar değil. Siz ona “odaklandıkça” o büyüyor, büyüyor ve çözülmez bir hale geliyor. Bu sorunlarda çıkmaza girdiğinizde bir “örnek” bulun. Yani sorunu çözmüş bir insan örneği. O, nasıl çözdü? Tamamen bu yönteme odaklayın kendinizi.

7 Enerjinizi çoğaltın.

Çünkü enerji bize sadece fiziksel güç olarak gerekli değildir. Duyu organlarımız da enerji ile çalışır. Bu enerji sesinize, bakışınıza, görünüşünüze etki eder. Spor yaptığınızda serotonin ve endorfin hormanları artacak. Bu iletişimde çok önemli; Bakışlarınız da bu hormonların etkisiyle karşı tarafa daha kolay “olumlu” mesajlar göndermenizi sağlayacak. Kendinizi “iyi” hissetmek, güne gülümseyebilmek için spor çok önemli. Unutmayın, egzersizden uzak kaldığınızda, adeta benzinsiz bir araba gibisiniz!

8 Telkin çok önemli.

Her ne istiyorsanız onu olmuş gibi hayal edin: Alt bilinciniz sadece şimdiki zamanı bilir. O yüzden gelecek zamanlı cümleler kurmayın. Örneğin, “zayıflayacağım” derseniz asla zayıflayamazsınız. Belirsiz bir gelecek yerine, “şu anda yapıyorum” deyin. Bu mesajı yolladığınızda, alt bilinciniz sizi o amaç için bazı tutumlara davet edecektir. Siz farkında bile olmadan… Enerjiniz çoğalacak, yavaş yavaş zayıflama isteği artacaktır.

9 Renkler çok önemli.

Giysilerde renk tonajlarına dikkat edin. Seçtiğiniz her renk sizi anlatıyor çünkü. Canlı renkler mutluluk ve neşeyi, koyu renkler ise ciddiyeti temsil ediyor. Bu tarz olarak size en yakışanı seçin. Bu giysileriniz canlı renklere sahipse güveninizin kendiliğinden geliştiğini göreceksiniz. (Tabii yerine göre… ) Şu açık ki, asıl olarak “ten giysiniz”, yani solgun olmayan bir cilt, parıltılı bakışlar giysilerden daha önemlidir. Olumlu düşündükçe farklı bir ten renginin ve bakışların sizde oturduğunu fark edeceksiniz.

10 “Evet” ve “hayır”lara dikkat.

Hiç kimse size istemediğiniz bir şeyi yaptıramaz. Bazı insanlara da hayır demeyi öğrenin. Hoşlanmadığınız bir mekana sizi götürmek isteyen arkadaşınıza karşı rahatlıkla “hayır” kelimesini kullanın. Birlikte keyif alacağınız mekanları seçecek arkadasınız mutlaka vardır. Sizi rahatsız eden, olumsuz ruh halinizi çoğaltan insanlarla ilişkinizi de gözden geçirin. Sizi üzen bir insanla yola devam etmek sizden sürekli götürecektir.

11 Geleceği “belirsiz” bırakmayın.

Planlayın. O gerçekleştiğinde neler hissederseniz, sürekli bunu düşünün. Artık o ideale, o “plan”a nasıl ulaşacağınızı düşünün ve kendinizi orada hayal edin sık sık. Örneğin işyerinizde “şef” mi olmak istiyorsunuz? Sürekli bunu nasıl gerçekleştireceğinizi düşünmenin ve bu anlamda somut olarak neler yapabileceğinizin ötesinde, o görevi “hayal” edin. Kendiniz, orada, bir toplantıda iken hayal kurun örneğin. Hayaliniz güçlendikçe, tutumlarınız da değişecektir. Örneğin, o işte şef olmak için önce dil mi bilmeniz gerekiyor? Farkında olmadan ayaklarınız sizi bir bir hafta sonu kursuna doğru götürecektir.

12 Geleceği planlamak kendinize güveni, kendinize güvenmek de size bazı “formüller” de getirecektir.

Örneğin zayıflamak istiyorsunuz ama neden şişmanladığınızın “formülü”nü dikkate almıyorsunuz. İşte olumlu bir şekilde başarıya odakladığınızda beyniniz size “neden şişmanladığınızı da anımsatacak. Ve sizi kilo almaya götüren nedenleri de hayatınızdan kaldırmak üzere planlar yapıyor olarak bulacaksınız kendinizi…

13 Bir de, “olumlu” anlam içeren kelimelere dikkat edin.

Olumsuz olarak beyninize yerleştirdiğiniz cümleler size baskı yapar. Orada “beslenir” ve daha güçlü olarak geri dönebilir.” Bir örnek vermek gerekirse, “asla televizyon seyretmiyorum” demeyin. Beyniniz sizi daha istekli olarak TV seyretmeye zorlar. İnsanların “kötülükleriyle” uğraştığınızda da ters tepki verir. Kötü bir kelimeyi kullandığınızda ona yüklediğiniz anlamı bilincinize çağırırsınız! Bu kelimeyi çok sık hatırlamaya başlarsınız. Hatta yıllar sonra o eylemin içinde bile görebilirsiniz kendinizi. O nedenle “olumsuz” herhangi bir kelimeyi (Her ne olursa olsun) beyninize yerleştirmemeye özen gösterin.

14 Hayatınızı yönlendirin.

Ne eksikse yaşamınızda ona katalize olun. Sevgi mi yok, sevgi birlikteliğine katalize olun. O boşluğu bir sevgili dolduracaksa, yani ona gereksinimiz varsa bunu planlayın. Birtakım duygusal boşlukların yerini başka şeylerle kapatmayın. Zaten olumluya ve başarıya katalize olmuş bir ruh hali, başka arayışlarınıza çözüm bulmak üzere de konumlanacaktır. Başarı ve sevgiyle birlikte donanmış benliğiniz, size enerjiyi ve mutluluğu da çağıracaktır.

(Bugün)

 

 

BARDAGI YERE BIRAKIN … BUGUN …

 

Profesör elinde içi dolu bir bardak tutarak dersine başladı

Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu :

“Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?”

‘ 50gm!’ …. ‘100gm!’ …..’125gm’  ..  diye öğrenciler yanıtladı.

“ Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem,”  dedi profösör, “ama, benim sorum şu ki :

“Bu bardağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?”

‘Hiçbir şey’ …..diye yanıtladı öğrenciler.

“Tamam peki 1 saat boyunca tutsaydım ne olurdu?” diye sordu profesör bu kez…

 

“Kolunuz ağrımaya başlardı efendim” diye öğrencilerden biri yanıtladı

“Haklısın, peki şimdi ben 1 gün boyunca tutsam ne olurdu?”

“Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı, batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!”…..

 

tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler

 

“ Çok iyi. Peki tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu? ”  diye sordu profesör.

“ Hayır….”  diye yanıtladı herkes …

Peki o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?”

 

Öğrenciler bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.

“ Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda? ”  diye tekrar profesör sordu.

“ Bardağı bırakın düşsün! ”  diye öğrencilerden biri yanıt verdi.
 
“Kesinlikle!” dedi, profesör.

“Hayatın problemleri de böyle bir şeydir. Onları kafanda birkaç dakika tutarsın. Bir sorun yokmuş gibi görünür.

 

Uzun bir süre düşünürsün. Başınız ağrımaya başlar.

Daha uzun düşünün. Artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur.

 

Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,

Fakat DAHA ÖNEMLİSİ onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi).

Bu şekilde strese girmez, ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla ve yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!

 

Bu yüzden bugün ofisten ayrıldığınızda,

 

Sevdiklerinize şunu hatırlatın :

 

” Bardağı yere bırakın bugün! ”